Մայրենի, Պատմվածք, Վախթանգ Անանյան, Տնային աշխատանք, հեքիաթ, Գարուն, Իմ գրադարան, Իմ գրադարանը, տեքստ, Uncategorized

 Ա՝յ, տեղին նախատեցինք. պատում

Ողջույն, ես այսօր ձեզ կպատմեմ իմ կարդացած ստեղծագործության մասին։ Ես կարդացել եմ Վախտանգ Անանյանի՝ «Ա՝յ, տեղին նախատեցինք» ստեղծագործությունը։ Ես ընտրեցի այդ ստեղծագործությունը, որովհետև ես շատ եմ սիրում այդպիսի վերնագրեր։ Այդ վերնագրերը կարծես ինձ կախարդեն և ստիպեն, որ ես կարդամ հենց այդ ստեղծագործությունը։ Այս ստեղծագործությունը մի փոքր կոպիտ էր, բայց միևնույն ժամանակ շատ ուսուցողական։ Նա պատմում է, որ ամեն մի արարք քո վրա էլ կանրադառնա և պետք չէ փոքր բաներից սարքել մեծ պատմություններ։ Քանի որ դու հնարավոր է կորցնես քո ամենամոտիկ մարդուն, ինչու ոչ նաև քեզ։ Խորհուրդ եմ տալիս կարդալ այդ ստեղծագործությունը!

Advertisements
Մայրենի, Շարադրություն, Պատմվածք, Վախթանգ Անանյան, Տնային աշխատանք, Թարգմանություն

Корова

                                                                                 Корова

Курица   по  имени   Маргарит  жила  со  своим  другом  Кузнечиком.  Они  жили  в  очень  трудных  условиях,   потому   что   потратили    все   свои  сбережения.   Вскоре    корова  померла  и   они  не знали  что  далать.    ≤≤ Если  бы  Господь  смиловался  и  дал  нам  ещё  одну  корову≥≥, — глубоко  вздохнули  они.   ≤≤  Мы  никогда   не   сможем  купить   новую   корову≥≥.   ≤≤  Роботайте  с  верой  и   Бог  поможет  вам≥≥, — сказала  соседская  собака.  ≤≤  Что  можем  сделать?≥≥, — спросила  курица.   Собака  ответила:  <<  Вы   должны   ещё   добросовестнее  работать.   Вы  оба   умелые  портные  и  вышивальщики.     Работайте   дольше    и  вы  заработаете   больше,    чем  имеете    сейчас.   Уменьшите   ваши  расходы.   Отложите   свою   заработанную   сумму   и  скоро  вы  будете   иметь  достаточную   сумму,  чтобы   приобрести  хорошую   корову>>.     Курица  и  Кузнечик    последовали  совету   собаки    и к  концу  года  они  собрали    необходимую   сумму  для   приобретения   коровы.   А   также  за  счёт   экономии   начали    хорошо  жить.

Հայրենագիտություն, Մայրենի, Շարադրություն, Պատմվածք, Վախթանգ Անանյան, Տնային աշխատանք, Բնագիտություն, Ես և շրջագա, տեքստ

Արարատի Մարզ Վախթանգ Անանյանի Հետքերով

    Մենք   մարտի   24-ին    գնացել   էինք   Արարատի   մարզ,   որպեսզի   Վախթանգ   Անանյանի   մասին   տեղեկություն հավաք   էինք:     Մենք   գնացինք  Արարատի  միջնակարգ  դպրոց   և   տեսանք,   թե   ինչպես   են  նրանք  սովորում:   Հետո   մենք  գնացինք   մարզի  գյուղապետարանը:   Այնտեղ  կային  երեխաների   ձեռքերոց  պատրաստված  բաները  օրինակ՛   իրենց  գյուղը  կամ  նկարները,  դաշտերը:   Եվ  նորից  մտանք   այդ   նույն  դպրոցը  ու   իններորդ   դասարանցիների  հետ   սկսեցինք   Վախթանգ   Անանյանի  մասին  խոսել  և   նրա   պատմվածքներրը   քննարկել:   Եվ  մենք  հետո   ցույց   տվեցինք  նրանց  մեր  կրթահամալիրի  հասցեն,   որպեսզի   նրանք  նույնպես   կարողանան   մասնակցել   ֆլեշմոբերին:   Ու  մենք   ռադիո   արեցինք   Վախթանգ   Անանյանի  մասին:   

Հետո   մենք   գնացինք   բնապահպանական  կենտրոն  և  տեսանք  շներին,   աղջիկ   առյուծներ,  ձիերի   և  մի  շատ   գեղեցիկ  ամրոց,   որը  պետք  էինք   բարձրանալ,   բայց  մեր  ժամանակը  չհերիքեց:   Եվ  մենք   հետո    վերադարձանք   տուն:

,    ,     ,    ,       ,       ,      ,        ,     ,

Մայրենի, Շարադրություն, Պատմվածք, Վախթանգ Անանյան, Տնային աշխատանք

Վախթանգ Անանյան Նախագիծ

Ինձ  շա՜տ  դուր  եկավ    Վախթանգ  Անանյանի   պատմվածքները,   նրանք  շատ   հետաքրքիր  են,  ուսուցողական  և   համարյա   նրա   պատմվածքների   մեծ  մասը   կենդանիների  մասին  են:   Մենք   նաև   պատմվածքներից  շատ  բան  ենք   իմանում  օրինակ,  որ   միայն  մարդը  չէ,  որ  սիրտ  ունի    այլև  սիրտ  ուինի  կենդանին,   նրանք  նույնպես   ցավ  են  զգում,   անհանգստանում  են,   երբ  իրենց  ձագերին   վտանգ  է  սպառնում:   Երբ   կենդանիները  իրենց  տիրոջը  շա՜տ  են  սիրում  և   տերը  իրնց ,   նրանք  շատ   ուրախ  եբն  լինում,   բայց  երբ  նրանց  տերը  մահանում  է   նրանք  շատ  են   տխրում  և  նույնպես  մահանում  են:    Նաև   երբ    կենդանիյին   իր   ընտանիքից   կտրում  ենք   և   բերում   ձեր  տուն,   նրանք   միևնույն  է   կարոտում  են  իրենց   ընտանիքին,   և  շատ   հնարավոր  է ,   որ   նույնիսկ   փախչեն:

  Ու,   քանի  որ   այս   ամիս  Վախթանգ  Անանյանի   հետքերով    նախագիծն  է  մեզ  մոտ,   մենք   կարդում  ենք   միայն  Անանյան,  ճամփորդում  ենք  տարբեր  վայրեր,   և  տեղեկություն  հավաքում   նրա   մասին:   Եվ  մեզ  շա՜տ  է  դուր  գալիս   նրա  մասին  տեղեկություններն   ու  նրա  պատմվածքները:

 

      Մենք   մարտի   24-ին    գնացել   էինք   Արարատի   մարզ,   որպեսզի   Վախթանգ   Անանյանի   մասին   տեղեկություն հավաք   էինք:     Մենք   գնացինք  Արարատի  միջնակարգ  դպրոց   և   տեսանք,   թե   ինչպես   են  նրանք  սովորում:   Հետո   մենք  գնացինք   մարզի  գյուղապետարանը:   Այնտեղ  կային  երեխաների   ձեռքերոց  պատրաստված  բաները  օրինակ՛   իրենց  գյուղը  կամ  նկարները,  դաշտերը:   Եվ  նորից  մտանք   այդ   նույն  դպրոցը  ու   իններորդ   դասարանցիների  հետ   սկսեցինք   Վախթանգ   Անանյանի  մասին  խոսել  և   նրա   պատմվածքներրը   քննարկել:   Եվ  մենք  հետո   ցույց   տվեցինք  նրանց  մեր  կրթահամալիրի  հասցեն,   որպեսզի   նրանք  նույնպես   կարողանան   մասնակցել   ֆլեշմոբերին:   Ու  մենք   ռադիո   արեցինք   Վախթանգ   Անանյանի  մասին:   

Հետո   մենք   գնացինք   բնապահպանական  կենտրոն  և  տեսանք  շներին,   աղջիկ   առյուծներ,  ձիերի   և  մի  շատ   գեղեցիկ  ամրոց,   որը  պետք  էինք   բարձրանալ,   բայց  մեր  ժամանակը  չհերիքեց:   Եվ  մենք   հետո    վերադարձանք   տուն:

,    ,     ,    ,       ,       ,      ,        ,     ,       

 

 

Մայրենի, Շարադրություն, Պատմվածք, Վախթանգ Անանյան, Տնային աշխատանք, տեքստ

«Ծովի տղան»

Կարդալ, բացատրել վերնագիրը /Ինչու է կոչվում Ծովի տղան/:

 

Այս   տեքստը  կոչվում  է  <<Ծովի  տղան>>,   որովհետև    հիմնականում  ծովի   մասին   են  խոսում:   Եվ  մի  փոքրիկ  տղա,   որ   նույնպես   գլխավոր  դերում  է   և  շատ   լավ   ճանաչում   է  Ծովը,   նրան   համարում   են  Ծովի   տղան,   զգում  է,   երբ  է   վտանգը    մոտենում,   երբ   ծովի   վրայեն,   գիտի  որտեղ  կա   ձուկ,   մի   խոսքով   ծովը   շատ   լավ   գիտի :    Այդիսկ   պատճառով   տեքստի   վեռնագիրը   կոչվեց   <<Ծովի   տղան>>

Հայրենագիտություն, Պատմվածք, Վախթանգ Անանյան, հեքիաթ, Բանածտեղծություն, Ես և շրջագա

Մայր Արջը — Վախթանգ Անանյան — Վախթանգ Անանյանի հետքերով

                                                    Մայր  Արջը

 

Աշուն է: Անտառները նորից նախշուն շորեր ենհագնում։ Քոչը սարից իջնում է: Հեղինակն ասում է, որ այսպես սկսվում է խարույկների և զրույցների շրջանը:

Հիշում է մի պատմություն: Այդ ժամանակ պատանի էր՝ ոչխարի մորթուց մեծ փափախը գլխին, տրեխներըհագին։ Ընկերների հետ տավար էր պահումձմեռանոցում, որ գյուղից հինգ-վեց կիլոմետր հեռու էր:Ձմեռանոցում ուներ մի ընկեր՝ Սիմոն անունով։Նրանից 6-7 տարով մեծ էր, անծնող։ Սիմոնի հետ ցերեկները անասուններն արածացնում էինհանդում, երեկոները մաքրում գոմը: Ջուխտ վանքերի ձորում մի օր կարտոֆիլ է թաղում մոխրի մեջ։Ժայռի տակ տեսնում է արջի քոթոթ: Սիմոնին ձեռքով նշան է անում, որ շուտ գա։ Սիմոնը վերցնում էքարը և նետում արջի ուղղությամբ… Քոթոթը սպանվում է, իսկ անտառից մռնչյուն է լսվում։Թավուտի միջից, տանձը բերանին խժռելով, դուրս է գալիս վիթխարի մի արջ։ Կարտոֆիլն ուանասունները թողած, հեղինակն ու Սիմոնը փախչում են մինչև ձմեռանոց…

Այդ երեկո ձմեռանոցի բնակիչները հավաքվել էին որսկան Մուկուչի տանը։ Տավարածները զգուշացնում են, որ արջը վրեժ է լուծելու ձագի արյան համար: Ծեր որսորդ Մուկուչն ասում է, որ ամեն կենդանի ջիգյար ունի, անջիգյար շնչավոր չկա աշխարհքում։ Մոր սիրտը մեկ է:

Հեղինակն ու Սիմոնը ցերեկները տաշտ ու թիակ են շինում, որոնք գիշերով կոտրատում է Արտեմի տղան: Նրանց այդպես է թվում: Արտեմի տղան ուզում է Սիմոնի սիրած աղջկան և իր մրցակցին վատություն է անում: Բայց ծեր որսկան Մուկուչը հավատացած է, որ արջն է կոտրում տաշտերը: Ծերորսկանի պատվերով հեղինակն ու Սիմոնը մի քանի տաշտ ու թիակ են շինում և կողքին էլ թեժ կրակեն անում։ Երեկոյան որսկանը գալիս է կացինն ուսին, դաշույնը գոտուց կախ։ Կարգադրում է ծառը բարձրանալ և ձայն չհանել: Կեսգիշերին վերևից խշխշոց է լսվում։ Մայր արջն է: Սկսում է տաշտերը ջարդել: Չի մոռացել իր ձագի մահը: Ծառն է բարձրանում: Մուկուչը կացինով կտրում է նրա թաթը, բայց արջը ցած չի իջնում։ Ստիպված են լինում նրան սպանել:

Սիմոնը իրեն նոր հագուստ չի գնում և հետաձգում է իր սիրած աղջկան ուզելու օրը: Բայց լուր է հասնում, որ Արտեմի տղայի համար են ուզում աղջկան: Հեղինակը մտածում է, որ եթե Սիմոնը արջիճուտին չսպաներ, գուցե նրա կյանքն ուրիշ ընթացք ունենար։ Հարուստներից դաղված, սիրտըդառնություններով լիքը, Սիմոնը սար է բարձրանում և միանում պարտիզաններին։

Շատ ժամանակ է անցել այդ օրերից: Անահիտը՝ Սիմոնի սիրած աղջիկը, հիմա թոռներ ունի, բայցնրա մորաքույր Աշխենն ասում է՝ չի մոռանում իր առաջին սերը։ Սիմոնն էլ է ապրում. նա հիմաանվանի մարդ է գյուղում, բոլորն էլ հարգում են նրան։ Իր ամբողջ կյանքում նա հավատարիմ էմնացել իր անդրանիկ սիրուն և չի ամուսնացել։

Ասում են այժմ էլ, ամեն աշնան տերևաթափի Սիմոնը գնում է Ջուխտ վանքերի ձորը, երեսը թաղում էթափված տերևների կույտի մեջ ու լաց է լինում, արցունք թափում իր փշուր-փշուր եղած սիրոհամար…

Մայրենի, Պատմվածք, Վախթանգ Անանյան, Տնային աշխատանք

Վախթանգ Անյանյամի մասին

Ծնվել է 1905 թ հուլիսի 26-ին: Դիլիջանի գավառի Պողոսքիլիսա  գյուղում (այժմ՝ Դիլիջան քաղաքի շրջագծում)։ Մանկությունն անցել է հայրենի գյուղում։ Սկզբնական կրթությունը ստացել է տեղի գյուղական դպրոցում։ 1915 թվականին ընդունվել է Դիլիջանի ծխական դպրոցը, բայց ուսման վարձը չկարողանալով վճարել` երկու տարուց հետո դուրս է մնում դպրոցից։ Հետագայում գրողը ցավով հիշում է.

— Ավարտվեց իմ ուսման ժամանակաշրջանը։ Դրանից հետո իսկական դպրոց այլևս չեմ տեսել։ Իմ դպրոցը եղել է մայր բնությունը, որի գրկում ես մեծացել եմ։

1926-ին տեղափոխվել է Երևան, աշխատել «Մաճկալ» (1930-1931), «Սոցիալիստական գյուղատնտեսություն» (1931-1935) թերթերի խմբագրություններում։ Եղել է «Կոլխոզնիկ» թերթի պատասխանատու խմբագիր։ Պարգևատրվել է Աշխատանքային կարմիր դրոշի երկու և «Պատվո նշան» շքանշաններով։ Անանյանը մանկական ու պատանեկան ստեղծագործությունների համար արժանացել է Հայկական ՍՍՀ պետական մրցանակի։

Նա մահացել է 1980 թ.-ին Երևանում։

2006 թվականին Անանյանի ծննդյան 100-ամյակին նվիրված «Վախթանգ Անանյան 1905-1980» նամականիշ է տպագրվել։ Հայաստանում գործում է նաև Վախթանգ Անանյանի անվան միջնակարգ դպրոց։

Մայրենի, Վախթանգ Անանյան, Տնային աշխատանք

Ընտանի Օձերը և Թուխիկը

            

             Ընտանի  Օձերը

1)Ո՞ր   գյուղում  են  պահում  ընտանի   օձեր:

  • Ընտանի օձեր   պահում  են  Արարատ  գյուղում:

2) Ե՞րբ  են    ընտանի  օձե՞րը  մանգալու  և  ջուր  խմելու   դուրս  գալիս:

  • Ընտանի օձերը  մանգալու  և  ջուր  խմելու  դորս  են  գալիս  երեկոյան:

3)Ե՞րբ  են  օձերը  խորը  քուն  մտնում:

  • Օձերը խորը  քուն  մտնում  են   ձմռանը:

4)Ընտանի  օձերը  հաճախ   ո՞րտեղ  են  ման  գալիս:

  • Օձերը հաճախ  ման  են  գալիս  սենյակներում:

5)Երբ  Վաչիկի  օձը  արթնացավ,  ի՞նչ  ասեց  Վաչիկը   մայրիկին:

  • Վաչիկը մայրիկին  ասեց,  որ   ուտելիք   տան  օձին:

6) Վաչիկը  սիրում  էր   օձին:

— Վաչիկը  շատ   էր  սիրում  օձին:

7) Վաչիկը   վախենալո՞վ  էր  կաթ   տալիս  օձին:

— Այո,  Վաչիկը  վախենալով   էր  կաթ   տալիս  օձին:

8) Ի՞նչպես   ավարտվեց  պատմվածքը:

—    Պատմվածքը  ավարտվեց,   որ  օձը   նույնպես  գտավ  իր  ձվերին:   Եվ  այնքան   ուրախացավ,    այնքան  երջանկացավ,   կարծես    թունավորած  կաթ  է  խմել:   Քանի  որ  ամեն  մի  մայրիկի   համար   աշխարհի  ամենաթանկ  բանը  իր   երեխան է:

 

                                      

 

                                        Թուխիկը         

 

1)Բժշկին  ո՞վ  էր  օգնում  որս  անելուց:

  • Բժշկին որս  անելուց  օգնում  էր  իր  ագռավը:

2)Բժշկի  ամենալավ  կողմնացույցը  ո՞վ  էր  որսի  ժամանակ:

  • Բժշկի ամենալավ  կողմնացույցը  որսի  ժամանակ  իր  ագռավի  կտուցն  էր:

3)Բժիշկը  ի՞նչ  կոչեց  ագռավին,   երբ  վերցրեց  նրան:

  • Բժիշկը ագռավին  Թուխիկ   կոչեց:

4)Ով  է  շատ  ապրում մարդը,  թե  ագռավը:

  • Շատ ապրում  է  ագռավը:

5) Բժիշկը  և   Թուխիկը,   ո՞րտեղ   էին  սիրում  հանդիպել:

—  Բժիշկը   և   Թուխիկը   սիրում  են  հանդիպել  այգու  սրճարանում:

6)Բժիշկը   և   Թուխիկը,  երբ   իրար  հետ   ճաշում   էին,   ո՞տեղ   էր   նստում  Թուխիկը:

— Թուխիկը   նստում  էր   բժշկի   ձեռքերով  պատրաստված  աթոռին:

7) Բժիշկը   և   Թուխիկը  այսինքն  ագռավը  սիրու՞մ  էին   իրար:

— Այո,   բժիշկը   և   Թուխիկը  այսինքն   ագռավը  շա՜տ   էին  սիրում  :իրար

8)Ի՞նչպես   ավարտվեց  պատմվածքը:

—    Պատվածքը  ավարտվեց,  որ  բժիշկը  մահացավ:   Իսկ  Թուխիկը   այնքան  լաց  եղավ  և,   երբ   մարդուն  դնում  էին  հողի   մեջ  Թուխիկւ  գնաց  և  նստեց   մարդու   վրա   և   կարծես   բժիշկը  ասում  էր,   որ  գնա   Թուխիկ  գնա: Իսկ   երբ   մարդուն  դրեցին    հողի   մեջ   և  ծածկեցին   նրան   հողով   Թուխիկը  գնաց   նստեց  իր   գերեզմանի  վրա:   Իսկ   այն  մարդը,   որ   նկարում   էր   բժշկի  գերեզմանի  քարի   վրա,   չմոռացավ    բժշկի   ուսին  ագռավին  Թուխիկին   նկարել:   Եվ   մինչև  հիմա  էլ  այդտեղ  է  ու  լաց  է  լինում:  

Մայրենի, Պատմվածք, Վախթանգ Անանյան, Տնային աշխատանք, հեքիաթ, տեքստ

Անձրևը